به رهی دیدم برگ خزان،پژمرده ز بیداد زمان کز شاخه جدا بود

چو ز گلشن رو کرده نهان در رهگذرش باد خزان چون پیک بلا بود

ای برگ ستمدیده پائیزی،آخر تو ز گلشن ز چه بگریزی؟

روزی تو هم آن گوشه گلی بودی،دلداده و مدهوش گلی بودی

ای عاشق شیدا دلداده رسوا گویمت چرا فسرده ام:

در گل نه صفایی،گلشن نه وفایی،جز ستم ز غیر نبرده ام

آه.............

بار غمش در دل بنشاندم،در ره او من جان بفشاندم

تا شد نوگل گلشن زیب چمن

رفت آن گل من از دست،با خار و خسی بنشست

من ماندم و صد خار ستم زین پیکر بی جان

ای تازه گل گلشن:پژمرده شوی چون من

هر برگ تو افتد به رهی

                           پژمرده و لرزان