لحظه دیدار نزدیک است ---- باز من دیوانه ام، مستم-- باز میلرزد دلم،

 دستم باز گوئی در جهان دیگری هستم -- های! نخراشی به غفلت گونه

 ام را تیغ-- های!نپریشی صفای زلفکم را دست و آبرویم را نریزی دل

ای نخورده مست

لحظه دیدار نزدیک است

عروسک

خسته ام ز مردمی که نامشان عروسکیست-- مردمی که لحن هر کلامشان عروسکیست

کوک میشود زمان نان و عشق و خوابشان-- کفتر نشسته روی بامشان عروسکیست

بی تفاوت از کنار گل عبور میکنند -- حتم دارم ایل ما مشامشان عروسکیست

من به نام آینه قسم نمیخورم ولی-- چهره های روشن تمامشان عروسکیست

مردمی که اختراع دستشان عروسک است-- زندگی و کوشش و مرامشان عروسکیست

توکه مرا به پرده ها کشیده ای

چگونه ره نبرده ای به راز من

گذشتم از تن تو زانکه در جهان

تنی نبود مقصد نیاز من

اگر به سویت این چنین دویده ام

به عشق عاشقم نه بر وصال تو

به ظلمت شبان بی فروغ من

خیال عشق خوشتر از خیال تو

 نزدیک دورها

زن دم درگاه بود

با بدنی از همیشه.

رفتم نزدیک:

چشم مفصل شد.

حرف بدل شد به پر،به شور،به اشراق.

سایه بدل شد به آفتاب.

رفتم قدری در آفتاب بگردم.

دور شدم در اشاره های خوشایند:

رفتم تا وعده گاه کودکی و شن،

تا وسط اشتباه های مفرح،

تا همه چیز های محض.

رفتم نزدیک آب های مصور،

پای درخت شکوفه دار گلابی

با تنه ای از حضور.

نبض می آمیخت با حقایق مرطوب.

حیرت من با درخت قاطی میشد.

دیدم در چند متری ملکوتم.

دیدم قدری گرفته ام.

انسان وقتی دلش گرفت

از پی تدبیر میرود.

من هم رفتم.

رفتم تا میز،

تا مزه ماست،تا طراوت سبزی.

آن جا نان بود و استکان و تجرع:

حنجره میسوخت در صراحت ودکا.

باز که گشتم،

زن دم درگاه بود

با بدنی از همیشه های جراحت

حنجره جوی آب را

قوطی کنسرو خالی

زخمی میکرد. 

دستای پینه بسته علی به همراه منه

خونه نشینی علی آتیش به جونم میزنه

تو کوله بار شعر من اسم قشنگ علیه

قافیه تنگ دلم از دل تنگ علیه

تو کوچه های غربتم نشونی از مولا میدن

اهل محل سلاممو جواب سربالا میدن

به من میگن علی کیه؟علی امام عاشقاس

به من میگن علی چیه؟داغ دل شقایقاس

توی نجف یه خونه بود که دیواراش کاگلی بود

اسم صاحب اون خونه مولای مردا علی بود

نصف شبا بلند میشد،یه کیسه داش که برمیداش

خرما و نون و خردنی،هرچی که داش تو اون میزاش

راهیه کوچه ها میشد تا یتیما رو سیر کنه

تا سفره خالیشونو پر از نون و پنیر کنه

شب تا سحر پرسه میزد پس کوچه های کوفه رو

تا پر بارون بکنه باغای بی شکوفه رو

عبادت علی مگه میتونه غیر از این باشه

باید مثل علی بشه هرکی که اهل دین باشه

بعد علی کی میتونه محرم راز من بشه

درد دلم رو گوش کنه تا چاره ساز من بشه

فردا اگه مهدی بیاد دردا رو درمون میکنه

آسمون شهرمونو ستاره بارون میکنه

  یا مهدی ادرکنی

حیدر کرار نیم خانه نشینم ولی

جان به فدای جگر سوخته ات یاعلی

ما قلم هاییم در دست ولی

 
کز لب ما میچکد ذکر علی

همیشه مادرم یاد علی بود

یا علی

نگاه کن

که غم درون دیده ام

چگونه قطره قطره آب میشود

چگونه سایه سیاه سرکشم

اسیر دست آفتاب میشود

نگاه کن

تمام هستیم خراب میشود

شراره ای مرا به کام میکشد

مرا به اوج میبرد

مرا به دام میکشد

نگاه کن

تمام آسمان من

پر از شهاب میشود

تو آمدی ز دورها و دورها

ز سرزمین عطرها و نورها

نشانده ای کنون مرا به زورقی

ز عاج ها ،ز ابرها ، بلورها

مرا ببر امید دلنواز من

به شهر شعرها و شورها

به راه پر ستاره میکشانیم

فراتر از ستاره مینشانیم

نگاه کن

من از ستاره سوختم

لبالب از ستارگان تب شدم

چوماهیان سرخ رنگ ساده دل

ستاره چین برکه های شب شدم

چه دور بود پیش از این زمین ما

به این کبود غرفه های آسمان

کنون به گوش من دوباره میرسد

صدای تو

صدای بال برفی فرشتگان

نگاه کن که من کجا رسیده ام

به کهکشان ، به بیکران ، به جاودان

کنون که آمدیم تا به اوج ها

مرا بشوی با شراب موج ها

مرا بپیچ در حریر بوسه ات

مرا بخواه در شبان دیرپا

مرا دگر رها مکن

مرا از این ستاره ها جدا مکن

نگاه کن که موم شب به راه ما

چگونه قطره قطره آب میشود

سراب دیدگان من

به لای لای گرم تو

لبالب از شراب خواب میشود

نگاه کن

تو میدمی و آفتاب میشود

یکی از غم انگیزترین حوادث زندگی من آن بود که روزی

یکی از مجله های ادبی یک قطعه مرا بین شاعران به مسابقه

گذاشت. عده زیادی از شاعران جوان و پیر از تهران و

شهرستان ها شرکت کرده بودند.من هم برای تفریح از آن استقبال

 کردم و تحت نام مستعار در این مسابقه شرکت کردم،حال آیا

 میدانید نتیجه مسابقه چه بود؟... من در آن مسابقه پنجم شده بودم.

 پائیز

از چهره طبيعت افسونكار

بر بسته ام دو چشم پر از غم را

تا ننگرد نگاه تب آلودم

اين جلوه های حسرت و ماتم را

پائيز، ای مسافر خاك آلود

در دامنت چه چيز نهان داری

جز برگ های مرده و خشكيده

ديگر چه ثروتی به جهان داری؟

جز غم چه می دهد به دل شاعر

سنگين غروب تيره و خاموشت؟

جز سردی و ملال چه می بخشد

بر جان دردمند من آغوشت؟

در دامن سكوت غم افزايت

اندوه خفته می دهد آزارم

آن آرزوی گمشده می رقصد

در پرده های مبهم پندارم

پائيز، ای سرود خيال انگيز

پائيز، ای ترانه محنت بار

پائيز، ای تبسم افسرده

بر چهره طبيعت افسونكار

لبخند و سیب

توبه من خندیدی وندانستی من به چه دلهره

از باغچه همسایه سیب را دزدیم

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلوده به من کرد نگاه

سیب دندانزده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی...

وهنوز سالهاست که در گوش من آرام آرام

خش خش پای تو تکرار کنان میدهد آزارم

و من اندیشه کنان غرق در این تدبیرم

که چرا؟

 خانه کوچک ما سیب نداشت...